"Hoe water smaakt in de nacht."

Die zin schreef mijn zoon Gus (toen 11 jr.) in een gedicht over geluk. Toen ik het las, begreep ik meteen wat hij bedoelde. Maar ik was ook diep onder de indruk van zijn woordkeuze.

Geluk zit soms in iets heel eenvoudigs. In iets dat je alleen proeft als je echt aanwezig bent.

Ik was 15 jaar. Dertig jaar geleden alweer. Ik mocht met school mee op wintersport naar Villach, maar alleen als ik het zelf betaalde. Dus ik liep twee krantenwijken (Brabants Dagblad, Gemerts Nieuwsblad) en werkte zoveel mogelijk uren bij de Albert Heijn in Boekel. Na vele maanden sparen was het zover.

Het waren andere tijden. Wegwerpcamera's , nauwelijks softboots. Weinig snowboarders op de piste. Maar als skateboarder wilde ik per se boarden.

Dat heb ik geweten.. Blauwe billen. Veel vallen. En elke keer weer opstaan.

Daar is iets begonnen.

Wat is de magie van snowboarden? Waarom wil ik elk jaar weer?

De kou heeft een geur. Scherp en Helder. Alsof de lucht net nieuw is. Sneeuw klinkt dof, krakend onder je board. Een heerlijk typisch knisperend geluid, alsof de wereld gedempt wordt. Boven op de berg hoor je bijna niets. Alleen wind. Je adem. soms het klikken van bindingen. Het uitzicht, eindeloze witte bergtoppen

En dan ga je...

Op zo’n moment bestaat er geen gisteren en geen straks. Alleen balans, focus en richting. Je lichaam weet wat het moet doen. Je hoofd hoeft even niets.

Dát is de bubbel waar ik elk jaar naar terugverlang.

De laatste jaren is er iets extra's bijgekomen. Samen met Loes kijken naar onze kinderen die de berg af zoeven. Hun lach in de kou. De concentratie in hun ogen. Met z’n vijven naar beneden glijden, ieder op zijn eigen lijn, maar toch samen. De ontlading die ook hun hebben na een snelle afdaling of mooie sprong.

Soms voel ik een traan over mijn wang. Vaak van de kou en wind. Soms van dankbaarheid.

Snowboarden dwingt me in het nù.

In mijn werk als ademcoach zie ik hoe moeilijk dat kan zijn.

We leven vooruit of achteruit. Verdwaald in plannen, vast in herinneringen, zorgen.

De adem wordt dan oppervlakkig en snel. Het lichaam is gespannen.

Op de berg gebeurt het vanzelf. De adem verdiept zich. Mijn zintuigen staan open. Mijn systeem is wakker. Ik ben er.

Misschien is dát waarom ik elk jaar weer spaar voor die week sneeuw.

Niet alleen voor snelheid of adrenaline. Maar voor dat ene gevoel, wat zó moeilijk uit te leggen is.

Het gaat allemaal over aanwezig zijn.. Zoals beseffen: " hoe water smaakt in de nacht."